یعنی تمام فلسفه مهربانی اند

وقتی که بر مدار تو می چرخد عاشقی

تصویر عشق های زمینی آسمانی اند

پشت نگاه های ساده و چشمان گرم تو

آن کوه های ساکت، آتشفشانی اند

پشت ترانه ها وغزلهای سرد من

آن حرفهایی که باید بدانی اند

  .  .  . های همین سالهای من

بی لحظه حضور خیلی خزانی اند

دستان خسته غزلم را بگیر عزیز

این واژه ها همیشه پر از مهربانی اند.

کویر دلم را سیراب می کند و جهان وجودم را سرشار از خلوص می نماید.

باز هم آسمان دلم بارانی است..!

باز هم دریای من چه طوفانی است...!

حس  می کنم که تنها هستم ... ولی نه..........

                     خدا با من است..............

                                  باد با من است.........

                                           آسمان آبی خدا با من می گرید....................

و من دیگر تنها نیستم.

کویر خدا سیرآب می شود در آن هنگام که کویر دل من سیراب می شود.................

               پس ببار باران

                              تا می توانی ببار

هرروزباآهنگی از احساسات،دفتراحساسم را ورق میزنم و روزهای پرازعشق و عطراقاقی را به یاد می آورم.

شاید هنوز باورنداشته باشی  که من بی تو

              هزاربار

                         درهرلحظه

                                      خواهم مرد

دعای من دوام بهشت زندگی توست.

در غریبانه ترین فریادها به دنبال نیمه گمشده اش می گشت.

درسکوت مبهم پنجره ستاره ها را به نظاره نشسته بود.

نگاه نقره ای و مهتابگونش خبر از دل دریایی اش می داد.

او هاله ای ازنوربودوسرسبزترازبهار. . .

خواستم هستی ام را ضمیمه ی قلبش کنم ولی چیزی درخور او نیافتم.

چشمان بارانی اش ناجی قلب کویری ام  شد. آنگاه که قلبم لاجرم  عطش شکن ذره ای عشق بود. . .

او کسی نبود جز خود عشق

یک لحظه از خیال پریشان من گذشت :

             بر شانه های تو .....

بر شانه های تو ، می شد اگر سر بگذارم و این بغض درد را از تنگنای سینه بر آرم به های های

آن جان پناه مهر ، شاید می خواست، می توانست از بار این مصیبت سنگین آسوده ام کند....

           بر شانه های تو...

هنوز نقش انگشتانت مانده بر دیواری که از آن گل روییدو تمام گلها...،

                     نه از آن وقت که پاییز آمد ،

                  که از آن وقت که دستان تو گم شد،

همگی پژمردند.

ولی امروز به چشمان خواهی دید

             نقش انگشتانت جای امنیست برای رویش....!

                                به میان شب و روز

                                         همه از بهر چه بود.........

کاش می دانستی من بیگانه ز خود ،

                              جرم تنهایی ام امروز

                                         همه عشق نو بود........

       در سکوت تلخ ممتد ،

                         من و تنهایی شب

                                         و طنین آشنا...

  و دگر نیست صدایی جز عشق..........

   و همین است که مرا می برد اینگونه به ژرفای رکود.

به که باید پیوست؟

و به چشمان که باید خندید؟

   به نسیم گذرا ،

            به گل اطلسی و یاس سفید

                       به کبوتر حرم ،

               یا به مهتاب خدا؟

به که باید پیوست؟

   به عبور گل سرخ ،

         یا به تکرار نگاه ،

                 یا صدای نفس چلچله ها؟

                             یا به برگ خزان دیده ی سرد؟

به که باید دل داد؟

   به یکی مرد بزرگ ،
          یا به یک کودک شیطان و شرور

            یا به یک نغمه ی شاد؟

به که باید پیوست؟

      به یکی رود زلال؟

                یا به یک رشته ی پیچیده ی کوه ،

                     یا به یک کوچه پر از عشق پرستوی قشنگ؟

 به که باید خندید؟

     به نگاه تر یک پروانه؟

              یا به یک شعله مستانه شمع؟

                   یا به یک روشنی تار دل دیوانه؟

  به که باید خندید؟

  به که باید پیوست؟

     ..... تنها ماهی است که در ظلمت شبهام می درخشه.

 همیشه ساده می بازد 

همیشه لشکر اندوه

به قلب ساده می تازد

    من آن سبزم که رستن را

 تو بردی آخر از یادم

چه ساده هستی خود را به باد سادگی دادم...

اصلآ نمی دونم از چی این چنین دلتنگم! هیچ چیز نمی تواند به اندازه  دوری  و فاصله منو این چنین دلتنگ و بی تاب کنه...

تحمل ، صبر،...

                 و همه این واژه ها در برابر دلتنگیم رنگ می بازند. و مبارزه بی مفهوم می شود .

مبارزه با چه ؟ با که ؟ چرا؟ وقتی می دانم می بازم چرا مبارزه کنم؟

جنگیدن با راه؟ با فاصله ؟ با جاده؟  

                                             بی فایده است...

         دگر تاب مبارزه نمی ماند.

تنها درمان  این درد یک چیز است... :

                                                   زیر باران گریستن!

  از دلتنگیم آسمان هم خواهد گریست....

گمان کردم شاید تو گریسته باشی...

دلم گرفته بود،

باز هم برای چشمانت دل تنگ بودم...

نمی دانم ، ولی هر گاه خورشید قصد رفتن می کنه ، به یاد تو می افتم.

چشمانم مملو از اشک می شود...

و گویی آن زمان چشمان تو را هم بارانی می بینم...

                           کاش هیچ گاه چشمانت را بارانی نبینم......

 خسته شد چشم من از این همه پاییز و بهار

       نه عجب گر نکنم بر گل و گلزار نظر،

          و بهاری که دلم نشکفد از خنده ی یار

                 چه کند با رخ پژمرده ی من گل به چمن؟

                     چه کند با دل افسرده ی من لاله ی باغ؟

                   من چه دارم که برم در بر آن غیر از اشک؟

                 وین چه دارد که نهد بر دل من غیر از داغ؟

        عمر ، پا بر دل من می نهد و می گذرد

    می برد مژده ی آزادی زندانی را

 زود تر کاش به سر منزل مقصود رسد،

سحری جلوه کند این شب ظلمانی را

 پنجه ی مرگ گرفته است گریبان امید

  شمع جانم همه شب سوخته بر بالینش

    روح آزاده ی من می رمد از بوی بهار

       بی تو خاریست به دل خنده ی خسرو زد نیش!

          عمر پا بر دل من می نهد و میگذرد

             کاروانی همه افسون همه نیرنگ و فریب!

               سالها باغ و بهارم همه تاراج خزان،

                 سینه ام پر شده از ناله ی غم های غریب!

              دیدن روی گل و سیر چمن نیست بهار،

           به خدا بی رخ معشوق گناه است گناه!

       آن بهار است که بعد از شب جانسوز فراق،

به هم آمیزد ناگه ، دو تبسم ، دو نگاه.  

با شوری وصف نا پذیر ابرهای سیاه و تاریک را کنار میزنم و از خورشید می خواهم ،

تا حرارت سلامم را به تو برساند،

سلام ای کوه استوار عشق و ای اشتیاق گلها برای روییدن.

سلام ای ترنم باران صبح،

سلام ای.........

دوست دارم وقت مردن چشمانم را باز بگذارید تا همه بدانند ، چشم انتظار از دنیا رفتم.

مرا در تابوت سیاهی بگذارید، که هر چه سیاه بختی بود من کشیدم...

دستانم را از تابوت بیرون بگذارید تا همه بدانند دست خالی از دنیا رفتم...

قالب یخی بر سر مزارم بگذارید تا با اولین طلوع خورشید به جای یارم بر سر مزارم آب شود و بگرید..، چون می دانم او حتی از مرگ من هم با خبر نخواهد شد...

خیلی وقت بود خودم رو تو آینه ندیده بودم،  وای چقدر داغونم....